Omarm verveling

Vroeger was er slechts mondjesmaat TV, geen internet, geen smartphone, geen computer, geen netflix en geen iPad. Hoe kwam ik in godsnaam de tijd door? Ik woonde in Bergen dus ik speelde heel veel buiten. Bouwde hutten in de bossen, reed naar het strand, ging langs bij vrienden, luisterde muziek, belde lang en veel, dat soort dingen. En verveling tussendoor. En die verveling schijnt nu juist heel goed te zijn.

In zijn boek ‘Deep Work’ spoort schrijver Cal Newport ons aan om verveling te omarmen. Probeer niet ieder leeg moment aan te grijpen om op je telefoon te kijken, je mail te checken of een berichtje te versturen. Neen, doe niets. Of denk aan een probleem of project en bekijk het in gedachten van alle kanten.

In een forum vroeg ik de schrijver rechtstreek waarom we verveling zouden moeten omarmen. Dit was zijn antwoord:

‘There are many reasons. My main motivation for embracing boredom, however, is much more relentlessly pragmatic. To perform deep work effectively you must eliminate your brain's addiction to novel stimuli. If your brain has been taught that at the slightest hint of boredom (e.g., lack of novel stimuli) that it will quickly be fed stimuli, then, later, when it comes time to work deeply, you'll struggle. This follows because deep work itself is inherently boring (by the above definition).

The best deep workers have trained their minds to be comfortable with stillness and lack of stimuli so they can direct it like an intense laser when they need to focus.’

Ik ben dus verslaafd. Sinds enkele weken ben ik me daarvan bewust en probeer de telefoon in mijn broekzak te laten. Als ik mijn dochters ophaal, wacht ik rustig het openen van de deur af, zonder Teletekst te bekijken. Best moeilijk. Ook een opluchting. Het was namelijk nogal dwangmatig. Het is een soort meditatie. Al die momenten dat ik ergens op moet wachten ga ik vanaf nu in verveling doorbrengen.